غزل شمارهٔ ۲۰۵

برداشت: وقتی که تیر عشق به دل انسان می‌نشیند، شوق و هیجان آن باعث می‌شود که موها به تن بایستند و زخم این عشق مانند رنگی که بر روی گل می‌نشیند، آشکار شود.

برداشت: در بهارستان، جایی که ویرانی و شلوغی برپا است، خون‌بهای من تبدیل به عطر و بوی گل شده و در کنار آن، نشانه‌های فعالیت و جنبش را به نمایش می‌گذارد.

برداشت: گل در دست او به خاطر شرم، مانند غنچه به صورتش می‌چرخد تا از شدت عطر و خوشبویی گل‌های خندانش، بی‌تابی کند.

برداشت: وقتی که از کسی نشانه‌اش را می‌پرسی یا دنبال او می‌گردی، باید بدانید که خود او نیز درگیر مشکلات است و دچار سردرگمی و پریشانی شده است.

برداشت: شادی و سرسبزی در بهار او شکوفا می‌شود؛ چه چیزی از لبخند شرابی‌رنگ او کم دارد؟ تماشای گل‌های نرگس او نیز از زیبایی خالی نیست.

برداشت: در جمعی که هیچ‌گاه نمی‌توان گفت، ناگفته‌های زیادی وجود دارد. من که دیوانه‌ام، در نهایت تنها به دیوانگی خودم می‌چسبم.

برداشت: در آغوش دو جهان، غنچه‌ای زخم‌خورده جا نمی‌گیرد. چشمانش به دل‌ها حمله کرده‌اند، زیرا آن‌ها را به شدت تحت تأثیر قرار داده‌اند.

برداشت: اگر من مست و مخمور هستم، به خاطر نگاه و اشارات پنهان یارم است که مرا از خودم جدا کرده است.

برداشت: دل عاشق به شدت ناآرام و پریشان است، اما کسی که از حال او می‌پرسد، نمی‌داند که سرنوشتش چه چیزی را در پیش دارد و تعبیر خواب‌های پریشانش در دست مرگ است.

برداشت: من از بی‌ارزشی خودم می‌گویم، که آن شخص بی‌دست و پا، به خاطر جایگاه والای من، به نماد شرافت تبدیل شده است.

برداشت: به سبب فریبکاری دنیا و وسوسه‌های ناشی از آز و طمع، دل خود را از زینت‌های ظاهری و مکارانه مانند طاووس و شیطان خالی کن تا بتوانی به حقیقت و آرامش دست یابی.