غزل شمارهٔ ۲۰۴

برداشت: من به دنبال ماه نیستم، چرا که چهره تو برای من زیباتر از ماه است؛ و بوی گل‌ها برایم هیچ ارزشی ندارد، چرا که بوی تو بهترین عطر دنیا است.

برداشت: عقل من در عشق تو دیوانه شده و بندش از زنجیر موهای تو قطع شده است.

برداشت: اشک من مانند بارانی است که بدون ابر می‎بارد، اما زیبایی موهای تو چنان است که همانند ابر بدون باران می‌ماند.

برداشت: آینه را کنار بگذار، زیرا که پشت دست تو بیشتر از صفای روی تو را نشان می‌دهد.

برداشت: رنگ موهایت برای من مانند شب زیبا و دلپذیری است که در آن اوج می‌گیرم. ابروهای تو هم برایم مانند دو قوس زیبا هستند که به من حس نزدیکی و دلشکستگی می‌دهند.

برداشت: من به دنبال سایه کمک‌هایی نیستم؛ همان‌طور که سایه دیواری در کوی تو تنها یک سایه است.

برداشت: آسمان به خاطر خاقانی در حالت عزا و اندوه است، زیرا این موضوع به خوبی به تو مربوط می‌شود.