غزل شمارهٔ ۲۰۳

برداشت: هیچ کس بوی وفا را از باغ عالم احساس نکرد، تا زمانی که آن وفا در دل کسی ماندگار شد و او خوشحال شد.

برداشت: در جهان، هیچ‌کس نتوانسته است دو دوست واقعی و همدل پیدا کند، پس بگذار که داستان‌های مربوط به دوستی را فراموش کنیم.

برداشت: مدتی است که هیچ‌کس وفای واقعی را که از وفاداری یک سگ ناشی می‌شود، در انسان‌ها ندیده است.

برداشت: در دنیای خاکی، هیچ چیز ارزشمندتر از محبت و دوستی نیست؛ چرا که حتی در بزرگ‌ترین ذخایر آسمان هم نمی‌توان به اندازه یک دانه از آن دست یافت.

برداشت: چندان دم از مرهم نزن که همانا هر کس که [در پی‌اش] بود، در خستگی فرو ماند و مرهم پیدا نکرد.

برداشت: به دلایلی که از زندگی و دنیای مادی می‌آید، به عالم عدم و بی‌وجودی برو، زیرا در این دنیا کسی به خواسته حقیقی خود نرسیده است.

برداشت: این بیت به این معناست که انسان در زندگی به گونه‌ای گرفتار و محدود شده است که هیچ کس نمی‌تواند راه خروجی برای او پیدا کند. روز و شب در تلاش است، اما کلید حل مشکلات و رهایی را نمی‌یابد.

برداشت: ای خاقان، در جست‌و‌جوی آرامش از دنیای وحشت مباش؛ چون هیچ‌کس نتوانست با دم ارقم، نفس عیسی را بیابد.