غزل شمارهٔ ۲۰۱

برداشت: صبح دمیده و وقت نوشیدن شراب فرا رسیده است. همچون آفتاب که نورش را به همه جا می‌افشاند، شراب را به جام من بریز.

برداشت: هلال عید بر آسمان در حال درخشیدن است و مانند سوارکاری آماده، به سمت جلو حرکت می‌کند. در این زمان، ساقی با شتاب در حال ریختن شراب به جام است که چهره‌اش مانند گل زیبا و جذاب است.

برداشت: نقابت را بردار و آتشی به دل من بزن. از چشمان پر از اشکم مثل شمع، آب بریز.

برداشت: اگر دل من از عشق تو شاد و سرزنده نمی‌شود، پس بیا آتش بیاور و بر این خانه خراب بریز.

برداشت: تو لب‌هایت را به من دادی و من در ظرفی شربت شیرین را آماده کردم. حالا از روی صورت عرق‌کرده‌ات خوشبوکننده‌ای را بریز تا عطرش بیشتر شود.

برداشت: هر گاه که بخواهند تقصیرها و گناهان مرا نزد تو بررسی کنند، تو لطف و کرم بی‌پایانت را به من عطا کن و از آن کمی از خیر و برکت خود را به من بده.

برداشت: به دقت و با چشم انصاف به اشعار خاقانی نگاه کن و ببین که چطور به خوبی و با دقت، کلمات با ارزش و زیبا را به هم چیده است.