غزل شمارهٔ ۱۹۸

برداشت: من در دام تأثیرات و مشغله‌های سرنوشت گرفتار شده‌ام. نه به خانه‌ای پناه برده‌ام و نه چیزی از خاک به دامنم چسبیده است.

برداشت: دل من از عشق و شوق پر است و بهانه‌ای برای این احساس دارم، زیرا دیده‌ام که دو تن دیوانه به یک زنجیر وابسته‌اند.

برداشت: من برای جلوگیری از آسیب‌دیدن دلم در مسیرهایی که پر از خطر بود، تلاش‌های زیادی کردم، اما در نهایت با وجود این تلاش‌ها، دلم تحت تأثیر فردی فریبنده و خواب‌آلود گرفتار شد.

برداشت: خداوند زیارت دل پاک و خالص را نصیبم کند، زیرا خاطرم از دام‌های بی‌فایده و آزاردهنده رنجیده و رمیده شده است.

برداشت: جانداری که در قفس زندگی می‌کند، اگر هم نفس بکشد، همچون پرواز کردن است. امیدوارم تو هم به دام آزادی نیفتی و از قید و بند رهایی پیدا نکنی.

برداشت: دل‌هایی که در آرزوی آزادی و پرواز در دنیای خاکی گام برمی‌دارند، هرگز خواب زیبایی شکوفه زدن را نمی‌بینند.

برداشت: از دل تا لبانم درد و درد دل دارم و در واقع از عمق وجودم، قصه‌ای از رنج و زخم‌های نهفته را بیان می‌کنم.

برداشت: چرا به دنبال چیزهای دور از دسترس هستی؟ چرا خود را راضی نمی‌کنی و به قناعت نمی‌پردازی؟

برداشت: به خاطر نعمت و برکت الهی، می‌خواهم که صبح را به‌دنبال گریه‌ها و اشک‌های تو، سپری کنم و شب را با اندوخته‌ای از این اشک‌ها پر کنم.

برداشت: تو در آزمون زندگی که بر اثر آن به طور کامل از دنیای مادی جدا شدی، به دنبال کسب تجربه و دانش باارزش هستی.