غزل شمارهٔ ۱۹۷

برداشت: سرهای رزمندگان در پای تو سزاوارتر است و آرزوی جان‌فشانان از تو نیز اهمیت بیشتری دارد.

برداشت: ای جان جهان و خوشبویی آن، تو پادشاه و سرور همه هستی هستی و شایسته‌ترینی.

برداشت: ای داور کسی که به مدد مهجوران می‌رسد، تو جانِ آرامبخش رنجورانی. صبر کسانی که در سختی هستند، را با رسوایی خودت، بیشتر به نمایش بگذار.

برداشت: اگر می‌خواهی که یار من را از بین ببری، من آماده‌ام. اگر قرار باشد کسی را بکشی، بهتر است که اول من باشم که در پای تو قرار دارم.

برداشت: حالم خیلی بهتر شده است، اما هنوز از پیوند با تو ناراحتم. چرا که هر چیزی که می‌تواند آرامش بخشم، به اندازهٔ وجود تو مؤثر و مناسب نیست.

برداشت: دل وقتی که از هر نوع کمکی ناامید شود، جان را بر سرت می‌ریزد. چون دل بهتر از همه می‌داند که تو چه کسی هستی و حق تو بر او بیشتر است.

برداشت: حرف تو باعث رنج و درد عمیق من است، زیرا زمانی که لبان تو سکوت کرده‌اند، هنوز هم نظر و عقیده‌ات برای من مهم‌تر است.

برداشت: تا زمانی که تو مانند پری هستی، من هم مجنون و شیدای تو هستم. در میان شهر، همچون خاقانی که به تو شیدا است، من هم بیشتر از او عاشق تو هستم.