غزل شمارهٔ ۱۹۶

برداشت: به زیبایی و جذابیت چهره و ویژگی‌های کسی که مورد علاقه‌ام است توجه کن. آن خال زیبایی که بر چهره‌اش نقش بسته و آن رنگ دلفریب پوستش را ببین. حالا در نظر بگیر که من به نشانه عشق و حسرت در این مسیر به دنبالش می‌روم و قلبم پر از درد و عشق است.

برداشت: در میان انسان‌ها، زیبایی‌هایی وجود دارد که شگفت‌انگیز و جذاب است. این زیبایی‌ها همواره انسان‌ها را به خود جلب می‌کند و باعث شور و هیجان می‌شود. نگاه به این زیبایی‌ها، همچون دیدن گندمی طلایی و درخشان است که دل را می‌برد و حس شگفتی را در دل ایجاد می‌کند.

برداشت: من بی‌خبر از شادی‌های او، با چشمانی پر از غم و تلخی گریه می‌کنم، در حالی که او با خوشحالی می‌خندد. گویی این گریه‌ی ناهمگون من در مقابل خنده‌ی دلنشین او مانند می‌باشد.

برداشت: باغی وجود دارد که در آن طاووسی پرواز می‌کند و ماری سحرآمیز در آنجا زندگی می‌کند. در این باغ، شهری مانند من وجود دارد که سر بر روی آن افسون می‌گذارد و به جادو و زیبایی‌های آن خیره شده است.

برداشت: او همانند آتش است و جان و دل پروانه در کنار او، خاکسترش خاکستری است که بر دامنش نشسته. پروانه را در دور و برش ببین.

برداشت: بسیار دیده‌ای که در دل من دنیای عشق فراهم شده است، حالا که خودت نیز نگاهی به این دنیا انداخته‌ای، بگو ببینم آن چیست که این چنین توجه تو را جلب کرده است؟

برداشت: دل مرا فدای تو کرده‌ام و به همین دلیل شب‌ها را بی‌خوابی می‌گذرانم. به ناچار خوابم در طول شب کمتر شده و این درد هر روز بیشتر می‌شود.

برداشت: من عاشق کسی هستم که هیچ اطلاعی از عشق من ندارد. او مانند ماه نو است که زیبایی‌اش چشم‌نواز است، اما من از او دورم و فقط به او فکر می‌کنم. حال و روز من مانند بوقلمون است که در وضعیت عجیبی قرار دارد.

برداشت: در دل جادوی نگاه او فریب‌های رنگین را ببین و اکنون در طبع خاقانی به افکار و احساسات متنوع و مختلف توجه کن.