غزل شمارهٔ ۱۹۵

برداشت: قصه توبه را فراموش کن و یک ظرف شراب بیاور. سرم را چک کن و یک کدو پر از شراب بیاور.

برداشت: دو قبله وجود ندارد، یا باید در پی کار درست باشیم یا لذت زندگی را دنبال کنیم. من در این لحظه نه در پی کار درست هستم و نه از شراب بی‌نیازم؛ پس می‌خواهم جام شراب را بیاورید.

برداشت: مرا فریب نده به زیبایی و خوشبویی که در صبح و شب از تو می‌بینم، بگذار حقیقت را ببینم و باده را به من بیاور.

برداشت: گریبان شاهدِ دل و دست خِرد را بگیر؛ از راه زهدشان برگردان و به میخانه بیاور.

برداشت: به زندگی خود نگاهی بینداز که چگونه به سرعت و بی‌وقفه در حال سپری شدن است. این فرصت را غنیمت شمرده و از آن بهره ببر، با خوشی و لذت به سمت نوشیدنی برو.

برداشت: من به دعوت باده‌نوشان پاسخ می‌دهم و با جان و دل می‌گویم بله، مانند کسی که هم‌پیمانم، با شوق باده بیاور.

برداشت: صبح که می‌شود، در خفا و سادگی صحبت می‌کنم. من که در میان ملامت‌ها به سر می‌برم، از تو می‌خواهم که باده بیاوری.

برداشت: تو که در دل خود باغ بهشتی داری، چه نیازی به جویبار بهشت داری؟ بیا و می باده را بیاور تا خوشی را در دل من مانند باغ بهشت جاری کنی.