غزل شمارهٔ ۱۹۴

برداشت: ای کسی که بر ما رحم داری، رحم و لطف و محبت خود را از ما دریغ نکن؛ لطف کن و ما را از خود دور نکن.

برداشت: اگر چه تو در دل من آتش افکنده‌ای، ولی درخواست می‌کنم که دیگر از جگرم آب نریز.

برداشت: اگر در حال مستی حرفی زدم، دیگر آن سخن را به یاد نیاورید و دوباره به آن اشاره نکنید.

برداشت: گناهِ کرده را نادیده بگیر؛ عذرخواهی [مرا] بپذیر و نظرت از من مگیر.

برداشت: دل من مانند باغی است که در آن گل‌های عشق تو می‌خروشد و من نمی‌خواهم که آب از آن گلستان زیبا گرفته شود.

برداشت: اگر من مثل یک هندوک (نوعی پرنده) با حلقه‌ای در گوش می‌باشم، اگر بره‌یا میش نیست، کمربند مرا با زحمت نگیر.

برداشت: هرگز آن بوسه‌ای را که یک بار به کسی داده‌ای، دوباره از او نبلند.

برداشت: اگر به محرم زکاتی بدهی، مانند آدم‌های بی‌مسئولیت و سست از آب در نرو، دوباره بازپس‌نگیر.

برداشت: ای خاقانی، در این فضا که دل به عشق داده‌ای، دیگر نه از جان خود بگذر و نه از مال و ثروتت دست بردار.