غزل شمارهٔ ۱۹۳

برداشت: در تمام دنیا، هیچ‌کس به اندازه تو برای من بدرفتار نیست و هیچ‌کس بدتر از تو به من آسیب نزده است.

برداشت: دقت کن که من دیگر نیستم، اما از خودت انصاف بده. آیا در کل دنیا کسی را پیدا می‌کنی که بیشتر از تو به دنبال ظلم و بدی باشد؟

برداشت: خورشید زیبایی حتماً از پیوند توست؛ هر کسی که به تو نزدیک‌تر باشد، سیاه‌روتر و بدبخت‌تر است.

برداشت: گفتم که مثل گل هستی؛ هم زیبا و خوشایند هستی و هم بی‌وفا. اما نگفتم که بوی گل از وجود تو خوش‌تر است.

برداشت: گناه من این است که با تو یکی شدم، اما از اشک‌هایم هیچ گناهی بزرگ‌تر نیست.

برداشت: تا زمانی که دل من به سوی تو می‌تپد، صبر و تحمل من ادامه دارد. حتی اگر در دنیای عدم و دورتر از آن هم باشم، این احساس پایدار خواهد ماند.

برداشت: در میان عاشقان تو، خاقانی کمتر یافت می‌شود، اما وقتی به تو می‌رسد، او بهترین و تواناترین سخنگوست.