غزل شمارهٔ ۱۹۲

برداشت: برخیز و در ایام زیبای گل، شراب قرمز را بیاور، زیرا زمان دی ماه سپری شده و اکنون زمان شادی و جشن است.

برداشت: [به نشانهٔ ادب] دست قماربازان را ببوس و دست حریفان را رو کن. بزم بادهٔ بامدادی برپا کن و سخن تازه بیاور.

برداشت: معشوق در حالتی بی‌خود و سرمست است و قلب عاشق به خاطر درد و احساساتش زبانش را به چالش می‌کشد. موسیقی‌دان در حالی که روحی شاداب دارد، به یادآوری و اجرای آهنگ‌های دلنشین دعوت می‌کند.

برداشت: برای جشن صبحگاهی، لازم است که گاو طلایی و خون گل سرخ تهیه شود. همچنین، خون سیاوش را باید فراهم کرد و گاو فریدون را هم بیاورید.

برداشت: قبل از آنکه خردمندان و اهل تفکر به بیهوده‌گویی بپردازند، خوشبختانه دَوران به ما فرصت می‌دهد که با گل سرخ، جامی سرخ رنگ بیاوریم.

برداشت: برای کسانی که کم ظرفیت هستند، [جام] باده تا خط بغداد بده و برای خاصان، یکی دو خط پُرتر.

برداشت: افسوس روزگار چنان انسان را ناراحت می‌کند که حسی چون شاعر خاقانی را به درد می‌آورد. او به عمق دردهایش پی می‌برد و می‌خواهد این احساسات را با دیگران در میان بگذارد. در واقع، خاطرات تلخ و غم‌های او همچون خونی است که از دردهایش به وجود آمده و خواهان رهایی از این شرایط است.