غزل شمارهٔ ۱۸۹

برداشت: به نسیم صبحگاهی جان خود را به شکلی زیبا و دلنشین تقدیم می‌کنم، همان‌طور که گل‌ها به نسیم عطری خوشبو را هدیه می‌دهند.

برداشت: ای مردی که با گل و شکوفه سر و کار داری، چه کنم با راه و حقیقت انس و دوستی؟ همین بس است برای من که چشمانم پر از شکوفه و زیبایی شده است.

برداشت: روح من مانند شکوفه‌ها در فصل جدید زندگی به شوق و جوش آمد، همان‌طور که شکوفه‌ها در بهار جوانه می‌زنند و زیبایی و نشاط را به ارمغان می‌آورند.

برداشت: هر شب که آسمان پر از گل‌های شکوفه‌دار می‌شود، در چشم من تصویری از معشوق به شکل گل‌های زیبا جلوه‌گر می‌شود.

برداشت: درخت امید من که پر از شکوفه بود، از بین رفت و شکوفه‌ها درختچه‌ای تازه و نو ایجاد کردند.

برداشت: کجاست آن شکوفهٔ شادی و میوه‌ای که دل من به آن وابسته است؟ اکنون که باران طلسم‌گونه بر شکوفه‌ها می‌بارد و میوه‌ها در حال رشد هستند.

برداشت: چون آن شکوفه بر چهره‌ام نشسته، امیدی در دل ندارم و حس می‌کنم که این امید، مانند کودکانه‌ای که به شکوفه می‌ماند، از بین رفته است.

برداشت: خاقانی زیباتر و شاداب‌تر از شکوفه است، بنابراین به امید خوشبختی و زندگی دلخوشی داشته باش.