غزل شمارهٔ ۱۸۸

برداشت: در نزد تو، من به علامت عشق و علاقه‌ای در خور بنفشه نشسته‌ام، با لب‌هایی که به رنگ بنفشه‌اند و نشان از حرارت و اشتیاقی بی‌قرار دارند.

برداشت: از آن خط و لب که هر دو مانند بنفشه شیرین هستند، هنگامی که فصل بنفشه فرا می‌رسد، من آرزویی بی‌پایان دارم.

برداشت: من مانند گل بنفشه بر روی زانوی خود نشسته‌ام و رنگ زانوی من هزار بار زیباتر و دلرباتر از رنگ لب‌هاست.

برداشت: دل من مانند بنفشه‌ای است که از گرمای آتش پژمرده شده است، و زلف تو مانند آن بنفشه، جانم را به درد آورده و سوزانده است.

برداشت: عشق و شوقی که به بنفشه و شکر داشتم، مرا تحت تأثیر قرار داد و به شدت درگیر احساساتم کرد. اقبال من به این خوشبوها و شیرینی‌ها باعث شد که کارم به جایی برسد که نتوانم از آن ها دل بکنم.

برداشت: به خاطر اندوهی که در دل دارم، روزگار برایم به رنگ بنفشه است و مانند خاقانی، در غم و اندوه به سر می‌برم.

برداشت: در بازار دل، هدیه‌ای تهیه می‌کنم که به دسته‌ای از بنفشه‌ها تقدیم شود تا به حضور پادشاه برسانم.

برداشت: سلطان بزرگ کسی است که با زیبایی و لطافت خویش، دل مخالفان دین را نرم و آماده می‌کند. او با زرنگی و ظرافت، قدرت نفوذ و تأثیر بر دل‌ها را دارد.

برداشت: تیغ بنفشه‌اش از شاخ شر می‌برد، به‌گونه‌ای که ریشه بنفشه مانند بوی دهان کسی که شراب خورده است، عطر خاصی به خود می‌گیرد.

برداشت: اگر کسی به نزد ما بیاید و بوی خوش بنفشه را با خود آورد، تیغ و زخم او نیز زینت‌دهنده و دلنشین خواهد بود، چرا که رنگ آن به بنفشه می‌ماند.