غزل شمارهٔ ۱۸۷

برداشت: عشق تو، چون آتش، روح را بیدار می‌کند و به قیام و تحرک از عالم برمی‌خیزد.

برداشت: باد سرد و خنک، احساسات را در دل برمی‌انگیزد و باعث می‌شود که از عمق قلب، آرامش و شادابی به وجود آید.

برداشت: عشق تو به قلبم نفوذ می‌کند و از دل من طوفانی از احساسات و عواطف برمی‌خیزد.

برداشت: تا ابد من serving کننده عشقم هستم که در روز قیامت جان را زنده می‌کند.

برداشت: از بیرون سکوتی می‌کند و از درون فریادی بلند می‌شود.

برداشت: درد و غم پنهانی از تو در وجود من وجود دارد که باعث می‌شود بدنم به لرزه بیفتد.

برداشت: ناله‌ام از آن است که عشق و غمت در دل پنهانم را بیدار کرده و احساساتم را به اوج می‌رساند.

برداشت: کیست که بتواند مرگ جدایی را از دلم یک لحظه دور کند و مرا به وصال برساند؟

برداشت: جدایی بر من چیره شده و مانند سنگینی بر سرم نشسته است؛ اگر این بار از سرم دور شود، ممکن است این حالت را تغییر دهد.

برداشت: خاقانی به شدت در احساساتش غرق شده و بی‌تابی‌اش به حدی است که عشقش مانند آتشی در آسمان شعله‌ور می‌شود.

برداشت: هرگاه دلت در موردی صحبت کند، مانند آن است که آتشی برافروخته می‌شود.