غزل شمارهٔ ۱۸۶

برداشت: در خوشاب، لب تو به دلیل زیبایی‌اش به شدت جذاب و دلنشین است و خط زیبای تو، مانند سرابی، نرگس مست را تحت تاثیر قرار می‌دهد.

برداشت: چشم‌های زیبا و مست تو مانند نرگس تازه، با زیبایی‌شان به دل‌ها نفوذ می‌کنند و زلف‌های خوشبو و پر از عطر تو، همچون عنبر ناب، شادی و نیکی را به اطراف می‌پاشند.

برداشت: چشمانت را با اشک پر کرده‌ای و در عوض، با نیروی زیبایی‌ات و نگاه جادوگری‌ات، مانند نهر آبی برای تیغی که به خاطر تو آماده است، جریان می‌دهی.

برداشت: عجیب‌تر این که موهای تو حتی از خطی که برای آن تعیین شده، فراتر می‌رود و زیبایی تو را به شکلی با سختی نمایان می‌کند.

برداشت: اگر پاهایم را از زیر خطی که کشیده‌ای برمی‌دارم، به خاطر گردنم که در دست توست، گیسوی تو همچون دایه‌ای به من کمک می‌کند تا بر این وضعیت غلبه کنم.

برداشت: در کنار خیابان زیبایی تو، دل من شکسته و آسیب دیده است. وقتی لحظه‌ای تردید می‌کند، جانم ناگهان شتاب می‌گیرد.