غزل شمارهٔ ۱۸۴

برداشت: هیچ‌کس با درد تو درمان نمی‌پذیرد و هیچ‌کس با وصال تو بر چیرگی بر جهان رضایت نمی‌دهد.

برداشت: در نزدیکی تو، فضا کم است، زیرا هیچ موجودی قادر نیست به اندازه‌ای که شایسته‌ی حضور در کنار تو باشد، خم و راست شود.

برداشت: کسی که لب‌های تو را در اختیار دارد، به خاطر زیبایی و ارزش آن، هیچ چیز دیگری را با تمام ارزشش عوض نمی‌کند.

برداشت: من برای تو دل و ایمانم را هدیه می‌آورم، اما می‌دانم که هیچ کس از چنین هدیه‌ای کم تر نمی‌پذیرد.

برداشت: غم و اندوه من چنان سنگین و طاقت‌فرساست که حتی کوه‌ها هم نمی‌توانند آن را تحمل کنند.

برداشت: در میدان عشق تو، عقل من تسلیم شده است، زیرا که هرگز هیچ کسی چون رستم نمی‌تواند به مقابله با عشق تو برآید.

برداشت: گفتی که من چهره‌ای شبیه خاقانی دارم، ولی ای بازیگر ناز، برو که در این لحظه هیچ‌کس از تو استقبال نمی‌کند.