غزل شمارهٔ ۱۸۳

برداشت: وقتی که زلف معشوق را در دست می‌گیرم، چنان حس و حال خوشی دارم که گویی جانم به لبم می‌رسد؛ این حس شوق و هیجان وقتی که پای دوست را می‌بوسم، بیشتر می‌شود.

برداشت: هر شب به خاطر دوری او، به خداوند ناله می‌کنم و از شدت درد و غم، گویی خداوند هم سلب آرامش از من کرده است.

برداشت: تا وقتی که صبح نو برسد، از غم او فرار می‌کنم. زیرا در آن زمان سفر کردن ممکن نیست، همان‌طور که وقتی ماه به دُم عقرب می‌رسد، کارها به هم می‌ریزد.