غزل شمارهٔ ۱۸۱

برداشت: صبح فرا رسید، اما خبری از سلام و پیام  تو نبود. بوی تو به مشام نرسید و پیامی از تو نیامد.

برداشت: یا تو در ابتدای صبح به من سلامی نکردی، یا صبح به خاطر اینکه تو سالمی، به خاطر حسادت سلامتی تو را به من نرساند.

برداشت: من نامه‌ای نوشتم و آن را به کبوتر سپردم، اما چه فایده که بخت من نتوانست آن را به تو برساند.

برداشت: باد آمد و آسمان را شکافت، اما بوی زرهٔ طلا را به ما نرسانید.

برداشت: دل و جانم را به باد سپردم تا به تو برساند، اما نمی‌دانم که کدام یک از این دو به تو نخواهد رسید.

برداشت: سال‌هاست که مانند خاکی در بیابان، تشنهٔ عشق تو هستم و زمان به من حتی یک جرعه از جام محبتت نداده است.

برداشت: دل من مانند مرغی است که به دام تو افتاده و عشق تو را فدای خود کرده است. اما این عشق، نتوانست مرا به دام تو نزدیک کند.

برداشت: خاقانی می‌گوید که به خاطر سرنوشت سازنده‌ات، چه انتظاری از خوشبختی می‌خواهی؟ زیرا حتی لذت‌ها و خوشی‌ها هم به تو نرسیده‌اند.

برداشت: اگر به آنچه در دل می‌خواهی نرسی، بدان که این خود باعث آرامش دل توست. پس از عشق تشکر کن که به خواسته‌های تو نرسیده است.