غزل شمارهٔ ۱۸۰

برداشت: دل مانند جامی است که هر لحظه زهر غم را به جان می‌کشد و در این میان، تنها ناکامی نصیب انسان می‌شود. حال ببین که چه چیزهایی را به جان خود می‌پذیرد.

برداشت: این کوه باطنی مانند یک نهنگ بزرگ در دریای احساسات است. در خنده‌ای که از دلش بیرون می‌آید، به خوبی می‌توانی مشاهده کنی که چه غم‌‌های عمیقی را تجربه کرده است.

برداشت: دریای پر از نهنگ، غم را از تلاتم شعله‌وار دود سیاه بر روی صدف آسمان می‌ریزد.

برداشت: پرندگان روزگار را ببین که چگونه دلتنگی‌ها و غم‌هایشان همچون گنجشکی کوچک آنها را به سمت زمین می‌کشد.

برداشت: هر کس که در جایی دور از مرکز زندگی کند و از زندگی عادی فاصله بگیرد، در دلش درد و رنجی بی‌پایان تحمل خواهد کرد.

برداشت: درخت گندم حتی اگر خیلی محکم و مقاوم باشد، باز هم از فکر و آسیب ملخ‌ها در امان نیست، هرچند که هزاران نیزه به سمتش پرتاب شود.

برداشت: اگر خاقانی زبانش را از سخن گفتن باز دارد، حق با اوست؛ زیرا اگر زبان نتواند چیزی بگوید، نه سودی دارد و نه زیانی خواهد داشت.

برداشت: با وجودی که سخنان سوزان و داغ است، اما آنها به طرز فریبی خط به خط بر روی کاغذ می‌نویسند.

برداشت: این شعر به توصیف نای (آلات موسیقی) می‌پردازد که خودش قادر به گفتن چیزی نیست، اما صدای جان و احساسات در آن جاری است. نای با اینکه بی‌زبان است، اما عذب‌های عمیق را از دل نشان می‌دهد و از زبان خود، بیانگر درد و رنج می‌شود. در واقع، نای به وسیله‌ی صداهایش، احساسات و عواطف انسانی را منتقل می‌کند.

برداشت: اگر رازداران و دوستان نزدیک به خانه‌ی خدا به خود کفن بپوشند، او (عاشق) با عشقش به درگاه حق، همچنان با جانش روان به سوی او می‌رود.

برداشت: دوستی‌ها گاهی می‌تواند به دشمنی تبدیل شود و در عوض، دشمنی‌ها نیز ممکن است به تله‌ای برای دوستان تبدیل شوند. در واقع، روابط انسانی پیچیده است و گاهی آنچه که در ظاهر دوستانه است، در باطن ممکن است ناخواسته به ایجاد تنش و دشمنی بینجامد.