غزل شمارهٔ ۱۷۹

برداشت: دل از دنیا و بی وفایی آن چیزی نمی‌خواهد، زیرا دنیا خودش از وفا هیچ نشانی ندارد.

برداشت: روزگار برای کسانی که دل‌جویی می‌کنند، خوب نیست. اگر دل‌جویی در میان نباشد، دیگر چه چیزی ارزش دارد؟

برداشت: وفا از شهری که به هم‌عهدی پایبند نیست، فرار کرده و اینجا مکانی برای زندگی وجود ندارد.

برداشت: سلامت و wellbeing برای ما بسیار با ارزش است، اما در دوری از شما، هیچ کس نیست که برای شما سوگواری کند و بیانگر درد ما باشد.

برداشت: معنی زندگی و وجود انسان‌ها، در واقع به لحاظ جهانی اهمیت دارد و اگر انسان ویژگی‌های انسانی نداشته باشد، ارزشی نخواهد داشت.

برداشت: اگر کسی صدها کیسه طلا داشته باشد، چه فایده دارد اگر نتواند وزن و ارزش آن را به درستی اندازه‌گیری کند؟

برداشت: زیاد تلاش نکن تا به هر چیزی که در دنیا می‌خواهی دست پیدا کنی، چرا که آن چیزی که دنبالش هستی، به این اندازه که فکر می‌کنی خوب و دلپذیر نیست.

برداشت: شایسته نیست که به کسی که زیبایی‌اش تنها به چشم و ابرویش محدود است، به عنوان گواه و شاهد اعتماد کنیم.

برداشت: چه فرقی می‌کند از زیبایی‌های عروسان بربری که جز خط و گیسویی متفاوت ندارند؟

برداشت: خاقانی ایراک بر روی زمین افتخار می‌کند؛ زیرا در دنیای امروز کسی مانند او وجود ندارد.

برداشت: کسی که در گوشه‌نشینی به سر می‌برد، به این دلیل است که دیگر تمایلی به زندگی با همسرش ندارد.

برداشت: این بیت به این مفهوم اشاره دارد که تا زمانی که شب و روز در حال تغییر هستند، انسان باید همواره تلاش کند و به هدف‌های خود ادامه دهد. به عبارت دیگر، تلاش و همت باید همیشگی باشد و نباید به سستی و بی‌حوصلگی دچار شد.

برداشت: دل خاقانی از درد و زخم‌هایی که زندگی به او وارد کرده پر شده است و این درد چیزی نیست جز تنی که نمی‌تواند به غیر از این زندگی تحمل کند.