غزل شمارهٔ ۱۷۸

برداشت: آیا کسی می‌تواند ضمانتی در مورد سلامت و آرامش بدهد؟ آیا کسی می‌تواند از مشکلات و بلاها به ما پناه دهد؟

برداشت: آیا روزگار فرصتی به من می‌دهد تا فقط یک نفس بکشم؟ یا اینکه نه، هیچ فرصتی نمی‌دهد؟

برداشت: در دلم غمی گره خورده است، آیا چرخ روزگار می‌تواند آن را تسکین دهد یا نه؟

برداشت: آیا کسی برای حل کردن مشکلات و آرام کردن دل غم‌دیده نشانه‌ای از خود نشان می‌دهد؟ اگر نشان ندهد، چه فایده‌ای دارد؟

برداشت: آیا در نهایت این بادبان می‌تواند مرز دریای غم را مشخص کند؟ یا نمی‌تواند؟

برداشت: آیا وقتی کشتی در دل دریا به امواج برخورد می‌کند، مردی که به بادبان تکیه کرده، ترس و واهمه‌ای از این وضعیت دارد یا نه؟

برداشت: در این بیت شاعر به این نکته اشاره می‌کند که آیا کسی می‌تواند به کسی مثل خاقانی که از آسمان چیزی می‌خواهد، چیزی بدهد؟ او به نوعی می‌گوید که هیچ‌کس نمی‌تواند چنین چیزی را فراهم کند.