غزل شمارهٔ ۱۷۵

برداشت: در زمانی که روشنی صبح آغاز شد و افکارم را گسترش دادم، آن پرنده صبحگاهی در دلم با شتاب پرواز کرد.

برداشت: خوشبختی و سعادت به من روی آورده است، مانند یک عروس زیبا که با شادی و طراوت به زندگی‌ام آمده است. هرچه در دل داشتم، اکنون به سرعت و به شکل شگفت‌انگیزی گشوده شده است.

برداشت: آن پیر، که نماینده و خلیفه دل من است، وقتی صبح را دید، به راز و نیاز و مناجات مشغول شد.

برداشت: پرنده‌ای که مژده صبح خوشبختی را به ارمغان آورده، هر پیامی را که داشت با منقار خود به من رساند.

برداشت: پیامبری که خبر خوش از درگاه قدرت می‌آورد، در باطن من مسیری را باز کرد و وارد شد.

برداشت: هر بار که به نظر می‌رسد راهی برای ورود به یک فضایی وجود ندارد، در حقیقت می‌توان راه‌هایی جدید پیدا کرد. اگرچه برخی فضاها به نظر بسته می‌آیند، اما همیشه امکان باز شدن و دست یافتن به آن‌ها وجود دارد.

برداشت: ندای عشق فرارسیده است؛ خاقانی می‌گوید صبحی دیگر از بینش تو گشایش و روشنی تازه‌ای حاصل شد.

برداشت: آزاد و بی‌خیال باش و زندگی را به شیوه‌ای آسان و دلپذیر بگذران، زیرا به خاطر تو، شب‌های پر از جمال و ثروت فراهم شده است.