غزل شمارهٔ ۱۷۳

برداشت: دل من هرگز از عشق و یاد تو منصرف نمی‌شود و عشق تو هیچ‌گاه از دل من دور نخواهد شد.

برداشت: به دنبال جایگزینی برای تو نگردم، چرا که دیگر دلیلی برای این کار وجود ندارد. حالم به خاطر غم تو تغییر نخواهد کرد.

برداشت: عجب است که من از غم تو تأثیری در خودم نمی‌بینم، ولی در دل تو به‌خاطر این غم هیچ نشانی باقی نمی‌ماند.

برداشت: کار من از دوری تو خراب است و این وضع بد را هزار بار شکر می‌کنم، زیرا اوضاع حتی بدتر نمی‌شود.

برداشت: من به خاطر وصالت مثل طلا ارزشمند شدم، اما اگر تو در کنارم نباشی، بدون تو ارزش من هیچ است و نمی‌توانم به آن طلا تبدیل شوم.

برداشت: من از سرنوشت خودم این را می‌دانم و خودم هم متعجبم که اگر دنیا به چنین سرنوشت و بختی برنگردد.

برداشت: آب فراق تو از سرم گذشت؛ دلم خوش است که مُچ پای تو تر نمی‌شود.

برداشت: کدام روز است که خاقانی در درگاه تو، چون شهید، در خونابه نمی‌غلتد؟