غزل شمارهٔ ۱۷۲

برداشت: این عشق سوزان من چنان شد که دودی از جهان برمی‌افرازد و این زلف‌های خوشبو و دلربایت شعله‌ای از وجود من برمی‌افروزد.

برداشت: هر صبحگاه، خورشید از حسادت به خاک پای تو با شرم و افتخار از آسمان طلوع می‌کند.

برداشت: ای خدا، چه عشق بی‌نظیری داری که هیچ‌کس توانایی درک آن را ندارد؛ کسی که به این عشق آشنا شود، به راحتی از خانه و کاشانه‌اش جدا می‌شود.

برداشت: من به سمت لب تو قصد کردم، اما زلف تو به من گفت که از فراق غافل نباش، که این موضوع می‌تواند به کل زندگی‌ات پایان دهد.

برداشت: دل‌های زیادی به زیبایی‌های زلف تو وابسته‌اند. با یک اشاره‌ای به لب‌های خود، می‌توانی آن‌ها را به مرادشان برسانی.

برداشت: ای جدایی! کمی مهربان باش و از میان کنار برو تا وصل و دیدار، بدون هیچ مشکلی و با آرامش برقرار شود.

برداشت: خاقانی می‌گوید که او این سخن را بیان کرد و زبانش را به پایان رساند تا ناگهان ندا و فریادی از دل او بیرون نیاید.