غزل شمارهٔ ۱۷۱

برداشت: دستم هرگز به شاخ وصل تو نرسید و تصورم نیز به توصیف زیبایی‌ات نرسید.

برداشت: چشم بد سرنوشت تو را یک لحظه نگاه کرد و از آن یک نگاه، چندین هزار دردسر و مشکل برایت به وجود آمد.

برداشت: سال‌هاست که از تو دور هستم و دلم از این جدایی شکسته است. نه می‌توانم از تو سلامی بکنم و نه از دل خبر تازه‌ای به تو برسانم.

برداشت: دل به دست آوردن معشوق از دست کسی برنیامد، بنابراین جانم از غم و عشق او به لب رسید و حالا به مرحله‌ای رسیده که به آرامش فکر می‌کنم.

برداشت: هر تیر که از چلّهٔ ملامت پرتاب شد، از سینه گذشت و بر جگر نشست.

برداشت: با اینکه اتفاقات و مشکلات زیادی در زندگی وجود دارد، من با یک نگاه به دور می‌توانم راضی باشم، زیرا گاهی اوقات به صورت ناگهانی، چیزهای خوبی به دست می‌آید.

برداشت: دلم نمی‌آید دوری گزیدن از درِ تو. این خبر از دل خویش به منِ خاقانی رسید.