غزل شمارهٔ ۱۷۰

برداشت: عشق تو در دلم همچون شاخه‌ای رشد می‌کند و اکنون از دل من صبر را ریشه کن می‌سازد.

برداشت: دل مانند دلیری از سر میدان به سمت ایوان جان به پیش می‌رود و جان مردی را به چالش می‌کشد، گویی آن را به خطر می‌اندازد.

برداشت: عشق تو باعث شده که عقل و هوش من مانند کیسه‌ای پیچیده و نابود شود، به‌طوری‌که دیگر نمی‌توانم به درستی فکر کنم و همه‌چیز به هم ریخته است.

برداشت: سرنوشت و تقدیر بر دلم چنگ انداخته و از ظلمی که بر من روا داشته، خوی تو نیز به یاری او می‌آید و به من آسیب می‌زند.

برداشت: من از دست تقدیر شاکی نیستم چون می‌دانم که با تو بودن باعث می‌شود هیچ مانعی نتواند راه من را ببندد و پیش پای من را نشکند.