غزل شمارهٔ ۱۶۹

برداشت: مردی که با عشق دست در کمر دارد، حتی اگر همچون رستم قوی باشد، از پا درخواهد آمد.

برداشت: عشق به معشوقان همچون پرده‌ای است که در هر لحظه، جلوه‌ای جدید از آن ظهور می‌کند.

برداشت: در این جهان هیچ انسانی وجود ندارد که به راستی عاشق باشد. اگر به او وفا کنی و او را مورد سرزنش قرار دهی، باز هم نکوهش تو تأثیری نخواهد داشت.

برداشت: اگر در طول زندگی‌ام فقط یک چیز به دست آورم، آن چیز اهمیت زیادی خواهد داشت و به بقیه‌ چیزها برتری می‌یابد.

برداشت: یار نازک [اندام] برگزین تا سببِ رستگاری بیابی. زیرا در پی این، دیگری نیز می‌آید.

برداشت: دلبسته گیاه خشک شدن، مردی نیست؛ بویژه زمانی که تازه گُل، آغوش می‌گشاید.

برداشت: هر کسی که به کسی که سال‌های بسیاری از عمرش گذشته است دل ببازد، همانند دل خاقانی، از آرزوی خود ناامید می‌شود.