غزل شمارهٔ ۱۶۸

برداشت: هر آنچه عشق دوست با من انجام می‌دهد، به خدا قسم اگر دشمن با دشمن هم چنین کند، چنین نمی‌شود.

برداشت: زمان‌های من با اندوه او آمیخته است و او با نیت سوزاندن این اندوه، به جان من حمله‌ور می‌شود.

برداشت: این دل پریشان و سردرگم مانند فردی بی‌خانمان دوباره جایی برای زندگی پیدا می‌کند.

برداشت: مانند پرنده‌ای که از کنار من می‌گریزد، به‌خاطر عدم وفای به عهد، در جای دیگری زندگی می‌کند.

برداشت: گله را در صحرا به همراه گرگ می‌برد و در خانه با چوپان به‌طور پنهانی ناله و زاری می‌کند.

برداشت: عشق به طور مداوم در نظر من تجلی می‌کند و به دنبال من می‌آید و از من دور نمی‌شود.

برداشت: این دل که از درد و غم رنج می‌کشد، خود را به سختی به دوش خاقانی می‌اندازد.