غزل شمارهٔ ۱۶۷

برداشت: صدای زیبای تو، ای جان، باعث می‌شود که هفت آسمان به وجد بیاید. عشق تو، ای ماه، تمام دنیام را فرا می‌گیرد.

برداشت: اگر موی تو به عادت خود به دام بیفتد، پرنده‌ای از آسمان به دام می‌افتد و ماه هم از آسمان خواهد آمد.

برداشت: تو همچون ماهی زیبایی هستی که در آسمان خوبی درخشش دارد و وقتی از افق نمایان می‌شوی، جان و روح دنیا را زنده می‌کنی.

برداشت: در برابر غم و فراق تو، جهانی دچار اندوه و ناامیدی شده است. ای کاش بشنوند که باید به وصال تو بپردازند تا بتوانند از این درد رها شوند.

برداشت: اگر به هم پیوندی با آن‌ها برسی، کار ایشان به سمت معجزه پیش می‌رود، اما اگر به زودی از تو دور شوم، این ارتباط به زودی از میان خواهد رفت.

برداشت: اگر خوش‌خلقی نداری، خاقانی نمی‌داند، ولی کسی که خوش‌نویسی را می‌شناسد، می‌داند که این موضوع به او الصاق می‌شود.