غزل شمارهٔ ۱۶۵

برداشت: آنچه تو انجام دادی، ای معشوق، نه نشانه‌ای از وفاداری بود، بلکه در نهایت ظلم و بی‌رحمی بود و مصداق آشکار جفا بود.

برداشت: خودت می‌دانی که قول تو دام فسون بود و عهد تو باد هوا.

برداشت: دوستی و محبت با یار، جزء اصول و اعتقادات ما نیست، اما این را هم باید بپذیریم که این رفتار و شیوه‌ای است که تو نیز به آن عادت کرده‌ای.

برداشت: از تو و ستم تو نمی‌نالم؛ گناه از من بود که از اول دل به تو دادم.

برداشت: ای دل، خاقانی، به یاد گذشته‌ها نرو، چون عاقبت کار آن است که آنچه گذشت، برایت دشواری‌هایی به همراه داشت.