غزل شمارهٔ ۱۶۴

برداشت: اگر کسی باشد که تسلی‌دهنده‌ غم‌هایت است، دیگر چه دلیلی برای غم خوردن وجود دارد؟ و اگر تو خود زندگی و جان او باشی، پس چرا باید از نبودن و عدم ناراحت شود؟

برداشت: شادی برای کسی است که به خاطر تو، غم را کنار می‌گذارد و به یاد غم، نوشیدنی می‌نوشد.

برداشت: در درگاه تو، صدای ناله کسی به گوش می‌رسد که مانند کوس، زخم‌های زیادی را بر بدنش تحمل کرده است.

برداشت: هر کسی که به عشق تو پایبند بود، در هر زمانی از سختی‌ها و ظلم‌های زمانه آسیب دید.

برداشت: عشق تو مانند آبی است که بر سر عاشقان می‌افتد؛ اگر مردی باشد، بر سر زمینی که امن و آرامش دارد، هم می‌ریزد.

برداشت: زلف تو مانند کافری است که هر لحظه به تازگی جان هزاران نفر را می‌گیرد، هرچند که گاهی کمتر از این کار را می‌کند.

برداشت: تو می‌گویی که خاقانی عالم است، اما او چنین دوستی نیست که از این نوع حرف‌ها بزند.