غزل شمارهٔ ۱۶۳

برداشت: عشقت چون از در درآمد، شکیبایی رخت بربست و حال دلم دوباره دگرگون شد.

برداشت: عهدی که من داشتیم و دوری که کشیدم، با صبر و شکیبایی گذشت. حالا آن عهد به پایان رسیده و آن دوری تمام شده است.

برداشت: زمانی که عشق تو همچون صاعقه‌ای در وجودم فرود آمد، تمامی جهان از حال و روز من باخبر شدند.

برداشت: وقتی باد زلف‌های تو را به هم ریخت، غیرت و عشق دل من هم به هم ریخت و در هم شدند.

برداشت: در آرزوی روزی هستم که به وصالت برسم. اکنون روزهای من با تاریکی و ناامیدی سپری می‌شود، اما امیدوارم که آن روزی بیاید.

برداشت: احساس خوبی نداشتم و به خاطر آن، شکرگزاری نکردم. در نتیجه، وضعیت بدی که داشتم، بدتر شد.

برداشت: ای دل خاقانی، همواره خوشحال باش و بر هر چیزی که خداوند مقدر کرده، راضی باش.