غزل شمارهٔ ۱۶۲

برداشت: هر چیزی که تلخ و ناگوار باشد، با یاد تو به شیرینی و خوشی تبدیل می‌شود و شب با زیبایی تو به بامداد روشن و دل‌انگیز مبدل می‌شود.

برداشت: درد عشق تو دردی عجیبی است که هرگاه سعی می‌کنم آن را درمان کنم، بدتر می‌شود.

برداشت: اگرچه اصفهان به زیبایی گل و شیرینی شکری تبدیل شود، اما هیچ چیزی نمی‌تواند درد دل من را تسکین دهد.

برداشت: عشق را با خود به سفر می‌برم و حتی اگر نیاز باشد بار سنگینی را برای رسیدن به بغداد تحمل می‌کنم، تا وقتی که عشق از دل‌ام بیرون نرود.

برداشت: تا زمانی که زنده‌ام، هرگز کاری که می‌خواهی را انجام نخواهم داد، حتی اگر اوضاع دنیا تغییر کند.

برداشت: من هرگز از تو برنمی‌گردم تا زمانی که زنده‌ام، چون نمی‌دانم عمر چه زمانی به پایان می‌رسد.

برداشت: بنده خاقانی مانند خاکی می‌باشد که اگر تو را بپذیرد و به رسمیت بشناسد، به مشهور و نامدار تبدیل خواهد شد.

برداشت: من، بنده خاقانی، از تو سرور و مالک خود شدم و دیگر چیزی نمانده که تو نیز به مقام پادشاهی برسی.