غزل شمارهٔ ۱۶۱

برداشت: غم تو مانند خار است، اما این خار برای دل من شادی و طرب به ارمغان می‌آورد. دل من در جستجوی توست و خواهان دیدارت است.

برداشت: ماهی که در حلقه گوش توست، به تو نمی‌آید، حتی اگر نام و لقب تو باشد.

برداشت: پیوند تو با زحمات و کوشش رقبا، همچون درختی است که در کنار میوه‌اش، خارهایی نیز دارد.

برداشت: آتش من را می‌سوزاند، چون ممکن است کسی که خام باشد، از سوختن من تعجب نکند.

برداشت: هر کس که از درد من بگوید، بهانه‌اش این است که خواجه حال مناسبی ندارد.

برداشت: آن که به تو می‌رسد از من می‌پرسد که مهر عشقت بر لب‌های من کجاست.

برداشت: روز خاقانی به شدت تاریک و غم‌انگیز است، چرا که این تاریکی به زلف تو گره خورده است و از آن نشئت می‌گیرد.