غزل شمارهٔ ۱۶۰

برداشت: از افرادی که خوب و نیکوکار هستند، تنها خیانت و ناپاکی برمی‌آید و از کسانی که بدعهد هستند، انتظار وفاداری نمی‌توان داشت.

برداشت: از روزگار و از هر زمانی که بگذریم، به جز ستم و بی‌مهر بودن چیزی به ما نمی‌رسد.

برداشت: هر کس را که زیاد آزمایش کنی، به جز رفتارهای زشت چیزی از او نمی‌بیند.

برداشت: اگر به دنبال بدی از نیکوکاران باشی، ممکن است آن را بیابی؛ اما اگر از بدکاران نیکی انتظار داشته باشی، هرگز نخواهی یافت.

برداشت: می‌توان از سرکه نوشیدنی درست کرد، اما انتظار نداشته باش که از سرکه به خوش‌طعمی شراب دست پیدا کنی.

برداشت: دلا، به دنبال کسی که به تو وفادار نیست نرو، زیرا از کسی که به دیگران آسیب می‌زند، نمی‌توان انتظار دلسوزی و همراهی داشت.

برداشت: اگر پری هم بی‌شرم باشد، از آدم‌ها آسیب نمی‌زند.

برداشت: ای دل، به ناله و شکايت يار خود گوش کن، چرا که از هیچ یک از دوستانت کمکی نمی‌توانی بگیری.

برداشت: چه سودی دارد که تو در دل غم و اندوه، ناله کنی، وقتی که از نفس زندگی و بیداری خبری نیست؟

برداشت: تا وقتی که از رقیبان خود یاری نگیری، از آن‌ها جز آسیبی نخواهی دید.