غزل شمارهٔ ۱۵۹

برداشت: ماه به خاطر نور زیبایش زیاد نمی‌تواند بماند و کسی هم نمی‌تواند بوی خوش موهایش را فراموش کند.

برداشت: زمانی که خبر زیبایی و جذابیت مو و چهره‌اش در دنیا پیچید، دیگر جایی برای رد یا پذیرش دین و کفر باقی نماند.

برداشت: در هر جایی از دنیا که یاد آن لب زیبا به ذهن خطور کند، دیگر توبه‌ای بی‌فایده و پیمانی ناپایدار باقی نمی‌ماند.

برداشت: اگر در این آتش عشق او در درگاهش آبرو و جایی بماند، برای کسی دیگر آب و نامی نخواهد ماند.

برداشت: زمانی که به خاطر عشق او، به خاطر دو نان جلوی خودم را گرفتم و از وسوسه‌ها دور شدم، ای عفیف! نصیبی از عشق او برای من باقی نمانده است.

برداشت: در آن باغی که برای افراد ناپاک گل‌های زیبا به بار آمده است، جالب است که برای چشمان من هیچ خاری باقی نمانده است.

برداشت: خاقانی، شاعر بزرگ، به این نکته اشاره می‌کند که در دنیایی که وفاداری و صداقت کمیاب شده است، انسان باید به تحمل و سازش با ستم و ناعدالتی‌ها روی آورد. به ویژه در زمانه‌ای که به آن زندگی می‌کند، دیگر نمی‌توان به وفاداری و اعتماد امیدوار بود.