غزل شمارهٔ ۱۵۷

این شعر به توصیف تحولی در وجود انسان اشاره دارد، که در آن جان انسان را آزاد می‌کنند و به او دوباره وجود خاصی می‌دهند. در این فرآیند، زندگی و مرگ، به ترتیب در قالب صورتی جدید و انتقام از گذشته شکل می‌گیرد. شاعر به تمثیل پل آتشین اشاره می‌کند و می‌گوید که از آن عبور کرده و به چشمه‌ای خاص دست پیدا می‌کند. در نهایت، یاد خاقانی از بین می‌رود و یک نام بهتر و مناسب‌تر به او اختصاص داده می‌شود. این شعر نشان‌دهنده تغییر، رستگاری و دریافت هویتی نوین است.