غزل شمارهٔ ۱۵۶

برداشت: چهره‌ی زیبای تو مانند بهار درخشان و دل‌انگیز است، و موهای تو همچون روزگار، رازها و زیبایی‌های خود را به نمایش می‌گذارد.

برداشت: به خدا قسم، اگر سامری به مدت طولانی بر این کار خود ادامه دهد، چشم تو به خاطر زیبایی‌هایش همچنان مرا مجذوب می‌کند.

برداشت: فقر و ناتوانی من باعث می‌شود که تو از من دور بشوی و خیانت و سرکشی تو باعث می‌شود که احساس کنم از تو فاصله گرفته‌ام.

برداشت: اگر من تو را به قتل برسانم، هرگز این کار باعث نمی‌شود که زیبایی و جذابیت تارهای دراز موی تو کم شود. زیبایی تو همچنان باقی می‌ماند و هر کاری که بکنم نتوانسته‌ام به آن آسیب بزنم.

برداشت: من از عشق تو راضی هستم حتی اگر دلی را شاد کند، اما بدان که او هیچ کس را به‌طور کامل راضی نمی‌کند.

برداشت: عقل نمی‌تواند به اندازه تو باشد، زیرا از تو الهام می‌گیرد. عشق را نمی‌شناسد و فقط دچار غرور و خود بزرگ‌بینی است.

برداشت: لب‌های زیبا و جذاب تو به من نظر می‌اندازند، و جالب اینجاست که در این میان، عقل و خرد من مثل خاقانی، شاعر بزرگ، دل به این زیبایی می‌دهد و تحت تأثیر قرار می‌گیرد.