غزل شمارهٔ ۱۵۵

برداشت: شکوه و زیبایی تو آنقدر درخشان است که هیچ تصوری از تو نمی‌تواند کمرنگ شود و زیبایی تو هرگز محو نخواهد شد.

برداشت: وقتی چهره‌ی تو بدون پوشش ظاهر شود، زیبایی‌های جهان تاب تحمل آن را نخواهد داشت.

برداشت: به خاطر شدت درخشندگی چهره‌ی تو، آینه‌ی خیال نمی‌تواند آن را تاب بیاورد.

برداشت: اگر بوسه‌ی تو را بدهند، هیچ ثروتی نمی‌تواند ارزش آن را تحمل کند.

برداشت: مرا زیبایی تو دیوانه کرده است و هیچ کس نمی‌تواند از زیبایی تو بگذرد.

برداشت: من از بوسه صحبت نمی‌کنم، زیرا طبیعت تو این موضوع را نمی‌پذیرد.

برداشت: من جانم را فدای تو می‌کنم، چرا که نی‌نی (نوعی آتش) و صراف (معامله‌گر) هر دو توانایی تحمل سفال (حسرت و درد) را ندارند.

برداشت: هرگز خاقانی را به خطر نینداز، زیرا او مانند کشتی است که نمی‌تواند سنگینی را تحمل کند.