غزل شمارهٔ ۱۵۲

برداشت: دل همچون سکه‌ای در دستان عشق جابه‌جا می‌شود و جان به دعا و درخواست آرامش و آسایش نمی‌پردازد.

برداشت: من یک رشتهٔ زندگی دارم که به هزار گره آمیخته است و هیچ‌کس نمی‌تواند صبر و پشتکار من را از هم باز کند.

برداشت: گفتی به رندها و میخانه‌ها برو و در می‌نوشی بنشین، زیرا این غم و اندوه فقط با آب نمی‌تواند خاموش شود.

برداشت: به میخانه‌ها رفتم و کسی را ندیدم که با آب خوشحالی دل را شاد کند.

برداشت: ساقی را دیدم که نوشیدنی را بر روی آتش می‌ریزد، در حالی که خاک هنوز تشنه و بی‌نوش است.

برداشت: آب خضر بر آتش می‌ریزد و من تنها خاک و اسیر باد هستم، و او به خوبی می‌داند.

برداشت: من همچون خاکی هستم که از شور و شوق زنده می‌شود، پس چرا آن جوهره‌ای که مرا به جوشش درمی‌آورد، بر آتش افشاند؟

برداشت: دل من از شراب‌خوری ماند و بوی آن به دل رسید، اما وقتی که دل از دست برود، دیگر از کجا می‌توان آن را نگه داشت؟

برداشت: ای چشم من، تو مانند نابغه‌ای هستی که به من آرامش می‌بخشی، ولی اشک‌های من نشان‌دهنده‌ی درد و رنجی است که در دل دارم. صورتم هم همچون سفالی است که آسیب‌پذیر و نازک است.

برداشت: جز ساقی و درد و می، چیزی نمی‌تواند از غم من رهایی بخشد.

برداشت: ای پیر مغان، دل شما مانند پرندگان آزاد شده است و ما دیگر شما را ناراحت نخواهیم کرد.

برداشت: مستی شما به قدری عمیق است که حتی اگر انسانی با کمال عقل و هوش هم باشید، نمی‌تواند در مقابل جذبه‌تان مقاومت کند و عقل را از من بگیرد.

برداشت: کوهستان شما قادر نیست آن طوفانی را به وجود آورد که سنگ مرا از جای خود حرکت دهد.

برداشت: درخت عشق به طراوت و تازگی خود دست طلب را می‌طلبد، به‌گونه‌ای که درخت به حرکت در می‌آید.