غزل شمارهٔ ۱۵۰

برداشت: عقل و هوش من تحت تاثیر غم تو از دست می‌رود و با وجود این، حتی باد هم که از سر کوی تو می‌گذرد به خطر می‌افتد.

برداشت: هر جا که درد و دل تو باشد و فتنه‌ای به وجود آید، آرامش و راحتی به سرعت از راه دور می‌شود.

برداشت: من به خاطر تو و از عمق جانم به دنبال وصال تو هستم و اگر این معامله به اینجا برسد که بی‌وصالی به پایان برسد، باز هم راضی‌ام.

برداشت: هرچند من در اینجا از دل و احساسات خود صحبت می‌کنم، اما تو در آنجا به مباحث مادی و دنیوی مشغولی.

برداشت: جان من از شدت غم و شادی به سیمی بدل شده است، اما شعر من درباره تو مانند طلا به زیبایی می‌درخشد.

برداشت: تو از حال و روز کسانی که عاشق تو هستند بی‌خبری و نمی‌دانی که حالشان مانند حال خاقانی در دگرگونی و تلاطم است.