غزل شمارهٔ ۱۴۴

برداشت: وقتی که موهای تو با زیبایی و شگفتی در حرکت باشد، مانند آن است که در میدان عشق و جذابیت، غوغا و هیاهو به پا می‌کند.

برداشت: از چشمان کسی که ایمان ندارد، هر لحظه هزاران تردید و آسیب به ایمان وارد می‌شود.

برداشت: چهره‌ی زیبا و دل‌انگیز تو باعث می‌شود که حکمت و درک از زیبایی‌های زندگی به دستان خود بتوانند گل برآورند، اما در عین حال، ممکن است دشواری‌ها و ناخوشی‌ها نیز از این زیبایی به وجود آید.

برداشت: زمانی که لب‌های سرخ تو لبخند بزند، مرگ به مانند سنگی در دندان خواهد آمد.

برداشت: چشمانت به عنوان تیرهای پرتاب شده، نخستین آسیب را به روح و جان انسان می‌زنند.

برداشت: سالیان طولانی است که دوری تو به جانم فشار می‌آورد و گویی صدای چکش و سندان به گوش می‌رسد.

برداشت: دل خاقانی برای تو دل سپرده است، به خاطر تمام دردی که به نظر می‌رسد چاره‌ای برایش وجود ندارد.