غزل شمارهٔ ۱۴۳

برداشت: دلم امید دارد که به معشوقم برسم و جانم به زیبایی او پیوند بخورد.

برداشت: از شدت گریه، چنان زاری می‌کنم که اشک‌هایم به لب و گونه‌اش برسد و آن‌ها را تزیین کند.

برداشت: من هرگز به نو شدن و زیبایی‌های تازه وابسته نخواهم شد، چرا که تنها با یاد مهری که در دلم جا دارد و خاطرش به من می‌رسد، شاد می‌شوم.

برداشت: دل دیوانه در هر ماه با دیدن ماه نو به شدت تحت تأثیر قرار می‌گیرد.

برداشت: صبر و تحمل در دوران جدایی مانند روزه‌داری است که امیـد دارد روزی به عید وصال معشوق برسد.

برداشت: هرچند که مسیر رسیدن به وصال دشوار و طولانی است، در نهایت باز هم امیدوارم که به هدفم برسم.

برداشت: اگر مرغ امید به دستاوردی برسد و حمایت و امکاناتی پیدا کند، می‌تواند به اوج پرواز کند و به آرزوهایش دست یابد.

برداشت: روز امیدی که همیشه در ذهن داریم، به زمان گذشته برمی‌گردد. اما ترسم این است که این امید به زوال و نابودی دچار شود.

برداشت: اگر یاد خاقانی (شاعر معروف) از ذهن انسان نرود، بر آسمان صبحی خوش و حلال به او می‌رسد.