غزل شمارهٔ ۱۴۲

برداشت: گفت‌وگو با او به اندازه یک مو هم نمی‌ماند و وفا از هیچ راهی به دست نمی‌آید.

برداشت: زبانم به خاطر آوردن عذر به اندازه‌ی مو نازک شده است. چه دلیلی می‌توانم بیاورم وقتی که نمی‌توانم چیزی را توجیه کنم؟

برداشت: می‌خواستم خدمتگزار او باشم، اما دلم به من گفت که این لحظه نباید معطل شود.

برداشت: به دنبال دوستی و محبت نباش، زیرا که آنکس که به دنبال کینه و دشمنی است، گفتگو درباره عشق و دوستی با او بی‌فایده است.

برداشت: اعتماد به چهره او آنچنان زیاد است که مانند روشنایی یک چراغ هیچ‌گاه از هیچ سمت و جهتی منحرف نمی‌شود.

برداشت: این صحبت‌های زیبا و پرزرق و برق، به قدری تأثیرگذار است که هیچ‌کس نمی‌تواند از آن چشم‌پوشی کند.