غزل شمارهٔ ۱۴۰

برداشت: دل خاکی من به دیدار محبوب چه وقتی می‌رسد؟ در حالی که سرگشته و نادم به خیال او می‌دوم، اما به حقیقت او هیچ‌گاه نمی‌رسم.

برداشت: وقتی آفتاب به هیچ وجه سایه‌اش را بر روی ماه نمی‌افتد، من که همچون دیوانه‌ای هستم، چطور می‌توانم به هلال ماه نزدیک شوم؟

برداشت: عالمی پر از روح و معنی وجود دارد که در آن، سلطان به نوعی خدمتگزار است. حالا وقتی من خالی هستم، کجا می‌توانم به وصال او برسم؟

برداشت: فتراک او برای من بسیار بلندتر از چتر کسی است که در مقام بزرگی قرار دارد، و من که در جایگاه پستی هستم، چگونه می‌توانم به آن برسیم.

برداشت: در لب او تمام زیبایی‌ها و ارزش‌های دنیا جمع شده است، اما درویش چگونه می‌تواند از دارایی‌اش زکات بدهد؟

برداشت: محبت و عشق به او به قدری فراوان است که می‌توان از آن به عنوان یک گنجینه نام برد. اما با وجود این همه عشق و محبت، هیچ‌کس نمی‌تواند به کمال او دست یابد.

برداشت: عشق او مانند آفتاب قیامت، دل را سوزانده است. این عشق شدت و قدرتی دارد که به زوال نمی‌رسد و همیشه برقرار است.

برداشت: غم و اندوهی که در دل توست، به خاطر اینکه محبوبت از تو دور شده است، از دور به حال او نگاه کن و ببین که به کجا رسیده و چه وضعی دارد.