غزل شمارهٔ ۱۳۷

برداشت: عشق تو در وجودم آتش به پا کرده و صبرم را از بین برده است. حالا وجود من مانند سیمابی بی‌ثبات شده و روح من به شکل آب درآمده است.

برداشت: از شدت عشق تو، دل و جانم در آتش احساسات فروافتاد و به حالتی سوخته و گلایه‌مند درآمد، مانند فلزی که در آتش ذوب می‌شود و به وضعیتی مثل جیوه، ناپایدار و دگرگون، مبتلا شد.

برداشت: عشق تو مرا به شدت سوزاند و جانم را گرفت. آتش عشق، مانند کوره‌ای داغ و شعله‌ور، به شدت می‌سوزاند و من به مانند چیزی که در آتش سوخته شده باشد، به دور پرتاب شدم.

برداشت: دیشب در حالت خواب و ارامش، نیرویی به من دست داد که به خاطر زیبایی چشمان تو و زلف‌هایت، احساس کردم که زلف‌هایت در حال چرخش و چرخیدن هستند.

برداشت: در شب زیبای ماه‌تاب، من به وفاداری و خدمت مشغول شدم، به‌طوریکه در تاریکی شب و نور ماه، به تماشای سفر و درخشش شب‌روها پرداختم.

برداشت: من برای رسیدن به آغوش تو، به لبانت نزدیک شدم و نگران نبودم که صبح زود به من نخواهد رسید.

برداشت: این چه ماجرایی است که من می‌گویم و عشق تو چه ویژگی خاصی دارد که وفا در این دنیا به چیزی کمیاب و با ارزش تبدیل شده است.

برداشت: در دیوان عشق، حاصل زحمات من چیست جز اینکه عمرم به سرعت گذشت و شانس خوبم به خواب رفته است.

برداشت: وجود خاقانی تحت تأثیر عشق است و متأسفانه هر چه شخصی در شب به پرورش عشق پردازد، روزی به دست تقدیر تبدیل به قصاب می‌شود.