غزل شمارهٔ ۱۳۶

برداشت: فراقت ریختن خون مرا رها نمی‌کند و سر کویت، از لاف‌زنان کم نمی‌شود.

برداشت: سگ آستانت باشم یا نباشم، سخن از خال هندویت کوتاه نمی‌شود.

برداشت: اگر تو بخواهی، و یا نه، عشق تو چنان موجی از شور و شوق ایجاد می‌کند که از دلسوختگان و رندان، هیچ کس نخواهد ماند.

برداشت: جانم از چنگک زلفت آویخته شد؛ آخر، صید از سرنگون شدن چاره‌ای ندارد.

برداشت: دل هرگز نمی‌تواند از زیبایی‌ها و آرامش دل‌انگیز دوری کند، همان‌طور که از محدودیت‌های جسمی و دنیای مادی فرار نخواهد کرد.

برداشت: نیازی به پیوند دادن چشمانم به لباس تو نیست، چرا که نور بهشت هم در ظرف نمی‌ماند.

برداشت: از خون چو من آدم خاکیی، پا بردار؛ که هجران خود، از کار من حسته است.

برداشت: اگر بیشهٔ روزگار آتش بگیرد، مرغی چون من، از سیخ [کباب] بی بهره نخواهد ماند. (آتش که برپا شود، خشک و تر با هم می‌سوزند)

برداشت: نگران دلخوشی‌ات نباش، چون دل دیگران دغدغه‌ای از غم تو ندارد. هرکسی باید به فکر روزی و معیشت خودش باشد.

برداشت: به نکته‌ای دقت کن که بر اثر کشتار و ظلم، فرصت‌ها و روزهای خوب در این جمعیت باقی نخواهد ماند.