غزل شمارهٔ ۱۳۵

برداشت: دل به عشق تو نام تو را بر روی نگین حک می‌کند و جانم تصویر تو را بر پیشانی‌اش می‌نویسد.

برداشت: شاهان تو را بندگی کرده و تو را خدمتگزار خود می‌نامند، اما روح‌القدس تنها تو را به عنوان خالق و حقیقت بزرگ می‌شناسد.

برداشت: در آرزوی تو، زیبایی تو بر بازوی حورهای بهشتی نقش بسته است.

برداشت: خورشید به خاطر اینکه به تو نسبت خدایی می‌دهند، بر روی نگین خود می‌نویسد.

برداشت: تو خال خود را بر روی کتابی آتشین می‌گذاری که پنج آیه معطر نوشته شده است.

برداشت: وقتی مگس بر روی گل نشسته و عسل را می‌نوشد، خط زیبای تو را بر لبش به یادگار می‌گذارد.

برداشت: خونی که از دل غم و sorrow به زمین می‌ریزد، همانند شکر بر سطح زمین پاشیده می‌شود.

برداشت: وقتی که شمشیر تو به خون من آغشته می‌شود، در دست تو همچون قلمی است که اثرش را می‌نویسد.

برداشت: این بیت به این معنی است که بر دل تو اثرات تلخی از بی‌وفایی و ظلم دیگران نقش بسته و ای کاش بر دل تو چیزهای زیباتر و دلنشین‌تری نوشته می‌شد.

برداشت: در حالی که بر خاک تو هستم، اشک های چشمانم را به خون مبدل کرده‌ام و با این حال، خاقانی خالق واژه‌ها را می‌نویسد.