غزل شمارهٔ ۱۳۴

برداشت: به باغ دل خود صبحی تازه ببخشید و رنگی که نماد روشنایی صبح است، بر آن بپاشید.

برداشت: صبح را با نوشیدن از جام و به زبان محبت پاسخ دهید.

برداشت: صبح، مانند چهره‌ی رستم، به سرعت در حال آمدن است؛ پس به من شراب بدهید، مانند تیغی که از دست فراسیاب درخشان است.

برداشت: در روز روشن، زیبایی در دو اتاق خواب ظاهر شد و خواب را به پایان برسانید.

برداشت: بار را به آب بسپارید و کارنامهٔ خرد را نیز به آب بدهید.

برداشت: توبه را به گونه‌ای قطع کن که انگار با دقت و ظرافت عمل می‌کنی و عقل را هم به نحوی بچرخان که مانند زلف‌ها به هم پیوسته باشد.

برداشت: دل در چنگ (گیتاری) گیسوی محبوب گره خورده است و جان را به دستان رباب (ساز) بسپارید.

برداشت: اگر غم به حدی برسد که خون ناخن‌ها به بیرون بریزد، ناخن‌ها را با شراب رنگ کنید.

برداشت: به مانند زنگی، از می و جام روم را از دریای خزر بپوشانید.

برداشت: یک جام پر از نوشیدنی آماده کنید و آن را به واسطه عشق و بزرگی مسیح، در برابر نور آفتاب قرار دهید.

برداشت: غم‌ها و دردها باعث شده‌اند که شاعر مانند خاقانی، در سرنوشتش غم و اندوهی عمیق داشته باشد و از زندگی‌اش، چیزی جز خون و رنج نیابد.