غزل شمارهٔ ۱۳۰

برداشت: در صبحگاهان باید از می و شراب لذت برد و این شراب باید از عشق و شوقی عمیق ناشی شود.

برداشت: وقتی که پرندهٔ قنیت صدا می‌زند و به مستی می‌پردازد، پس تو هم باید با پیر مغان هم‌نظر و هم‌راستا شوی.

برداشت: تا زمانی که ظاهرسازی زهد و پارسایی از روی تو برداشت نشود، باید بر پیشانی تو نشانی از گناهکاری باشد.

برداشت: اگر در برابر افراد پست و بی‌ارزش سخن بگویی، باید بدانی که آن سخن فاقد ارزش و بی‌معنا خواهد بود و جز خودنمایی و ریا چیزی نخواهد بود.

برداشت: اگر چهره‌ات را خراش دهند، باید نشانه‌ای از صداقت بر چهره‌ات باقی بماند.

برداشت: در هر گوشه‌ای از دنیا، دختران جوان و زیبا وجود دارند، اما برای جذب توجه تو، باید عمق و درک خاصی داشته باشم.

برداشت: زمانی که به عشق و عبادت در کعبه می‌رسیم، باید به حقایق و اصول واقعی توجه کنیم و چندان به ظواهر و تعداد آن‌ها اهمیت ندهیم.